Wondervol

headerad
Reacties 2

Ik mag alles eten wat ik wil. Maar ik wil het niet meer!

03 juni 2010 door Wondervol

Momenteel kijk ik met een schuin oog naar TV. The truth about food is een serie van de BBC over voedsel. Een panel van 500 personen wordt onderworpen aan allerlei experimenten. Welk eetpatroom is het beste voor je prestatievermogen, met koolhydraten of zonder….

Jarenlang ben ik in de ban geweest van diëten. Driekwart jaar geleden was ik dat zat. Geen diëten meer voor mij. Ik was al weer aan het groeien na het laatste dieet. En na mijn besluit om te stoppen met diëten ben ik nog meer aangekomen en mijn ouwe allerzwaarste gewicht weer bereikt.

Maar…. er gebeurt iets.
Nadat ik gestopt ben met diëten ben ik naar een hypnotherapeute gegaan. We hebben een stuk of vijf sessies gehad. Gepraat over wat eten voor me betekent, wat dik zijn voor me betekent en slank zijn… Ik ben gestopt met die therapie omdat ik merkte dat ik in mijn hoofd nog steeds erg veel bezig was met eten, of juist niet eten. En ik was juist gestopt met diëten om daar helemaal NIET mee bezig te zijn.

Dat was ruim twee maanden geleden, denk ik. Ik ben gestopt met hypnotherapie. En ben begonnen om mezelf toe te staan alles te eten wat ik wil. Alles! Maar ik probeer wel te voelen waar ik dan precies zin in heb. Is het chips, ijs of toch liever een appel? Of misschien wel helemaal niets?

Eng om jezelf toe te staan om alles te eten? Terwijl je jezelf je hele leven al verboden oplegt over wat je wel of niet mag eten? Ach eigenlijk niet. Net zoals ik ook niet in paniek ben geraakt dat ik weer als een gek aankwam.

Ik merkte het al snel, maar wist niet hoe lang dit effect zou blijven. Nu durf ik wel te zeggen dat er iets is veranderd. Ik mag alles eten wat ik maar wil. Maar als ik bij mezelf na ga of ik die Milkyway, worst, kaas, koek, chips echt wil gebeurt er iets vreemds. Soms krijg ik al bijna zere kiezen als ik denk aan al dat zoet. Of ik voel maagzuur als ik denk aan al dat vets… Ik doe dus niet meer mee met snackpartijen om tien uur ‘s avonds. Heb ik helemaal geen zin in!

En… ik val af. Niet veel. Ik sta bijna nooit meer op de weegschaal, dus ik heb ook geen idee hoeveel. Het gaat heel erg langzaam. Maar ik snoep stukken minder. Is dit dan die ‘rem’ waarvan ik dacht dat ik die niet had? Waardoor ik altijd kon blijven eten tot het op was? Ik weet het niet… Ik hoop dat dit blijft. Ik ben jaloers op de mensen die precies voelen wat hun lichaam verlangt, zoet, zout, ijzer…

Op de blog van Anousha Nzume lees ik hoe zij tegenwoordig met eten omgaat. Ook gaat zij in op enkele reacties die zij kreeg op haar column. Interessant om te lezen!
Wat betekent eten voor jou? En hoe ga jij daarmee om? Ik hoor het graag! Mail je verhaal naar wondervol@gmail.com. Ik plaats je verhaal graag (eventueel anoniem) op deze blog!

1 Reacties

  1. Rita, 3 juni 2010:

    Geweldig!!! Ben superblij voor je.
    En ik herken het ook wel.
    Dat moment dat je je voor het eerst realiseert; ‘ja, ik mag dit nu van mezelf eten, maarre …… het HOEFT niet perse. Ik kan ook kiezen om het NIET te doen! Wat een vrijheid!

1 Reacties

reageer ook op dit bericht

Zoeken

Tags