Heerlijk! Weer een gastblog van Melanie Pointl! Ja, ze begeleidt mensen om af te vallen. Maar als er iemand is die oprecht boos wordt over bodyshaming, pesten en mensen onheus behandelen, is zij het wel. En dat komt, omdat Melanie als ietwat wondervol kind hier zelf ook mee te maken had. En ook haar kinderen ontkwamen er niet aan. Lees haar verhaal hieronder!

Melanie Pointl bij gietijzeren hek

Pesten wordt steeds populairder

Het is een tijd geleden, dat ik een blog schreef voor Wondervol. In die tijd heb ik weer van alles voorbij zie komen op het gebied van bodyshaming,  schoonheidsidealen, crashdiëten en onzinboeken. Uit recent onderzoek is gebleken, dat jonge meiden zeer beïnvloedbaar zijn op het gebied van uiterlijke zaken. Goh, was daar nou echt een onderzoek voor nodig? Dit wisten we toch allang? Juist aan die groep worden kilo’s bedekkende foundation en andere bedekkende rotzooi verkocht, God verhoede dat je een puistje zal zien..

Ook bleek uit recent onderzoek dat het pesten een steeds populairder fenomeen wordt op middelbare scholen. De pesters grijpen deze methode aan om hun rang in de pikorde of de plaats op de apenrots te doen stijgen. Wie angst zaait wordt niet lastig gevallen en krijgt een zeker aanzien. In het wereldnieuws zien we hetzelfde gebeuren bij de grote leiders zoals Donald Trump en Kim Yung Un.

Voor de zoveelste keer: dik, vet varken

Helaas heb ik persoonlijk veel ervaring met die pikorde. Als jong meisje was ik regelmatig het doelwit van de apen bovenop de rots. En met een rolletje hier en daar en een hoofd vol puisten, maar vooral een onzekere houding in combinatie met een omgeving die vond dat je vooral slank en sportief moest zijn om succesvol te zijn, was de voedingsbodem voor pesterijen snel gelegd.

Gelukkig had mijn redelijk zware lijf ook voordelen. Zo heb ik ooit eens in groep 8 éen van de vrouwelijke apenleiders in de houdgreep kunnen nemen, nadat ze mij voor de zoveelste keer dik, vet varken had genoemd. En hoe zij ook riep om genade, ik bleef 3 hele minuten bovenop haar zitten. Ik heb daarna nooit meer last van haar gehad. Gelukkig had ik een leraar, die een oogje toekneep, omdat hij al wist wat voor vlees hij in de kuip had en dat het hoog tijd werd dat dit alpha vrouwtje eens een koekje van eigen deeg kreeg.  

Ik heb niet het idee, dat ik slechter ben geworden van mijn beroerde schooltijd. Ik heb geleerd om voor mijzelf op te komen. Maar het heeft wel de basis gelegd van mijn later verstoorde relatie met mijn eigen lijf en de acceptatie daarvan.

Wel troost, geen oplossing

Ook ben ik extreem gevoelig geworden voor het leed van slachtoffers van deze tijd. De verhalen van jongens en meisjes, die thuis zitten omdat ze zich niet veilig voelen op school, omdat ze dagelijks worden uitgescholden om hun lijf, hun rode haren of hun bril. En scholen die hier in mijn ogen te weinig aan doen. Het is toch raar dat de aapjes onderaan de rots bespot en bespuugd mogen worden en dat de alpha mannetjes en vrouwtjes zorgeloos mogen genieten van het uitzicht? 

Ook in mijn praktijk zie ik doorgaans veel aapjes die onderaan de rots hebben geleefd in hun schooltijd. Sommigen hebben hier iets mee gedaan en sommigen hebben dit leed jarenlang weggegeten met allerhande voedsel dat vooral een troostend effect heeft, maar geen echte oplossing biedt. 

De gymleraar suggereert dat we de hele dag op de bank chips eten

De maatschappij is hard als je niet voldoet aan het schoonheidsideaal. Op school word je dikkertje genoemd, een gymleraar zei ooit eens tegen mijn dochter: jouw familie zit zeker de hele dag op de bank chips te eten, zo te zien aan jouw omvang? Een gymleraar for gods sake!! Bij uitstek de docent die het verschil kan maken en de rangorde mooi kan beïnvloeden op een positieve manier!

Uiteraard heb ik op hoge poten een brief geschreven aan deze zeer goed aangeschreven school met hoge slagingspercentages en uitgebreide tweetalige mogelijkheden. Je kunt er zelfs Chinees leren, maar het pedagogisch beleid is er nog steeds belabberd.

Ik denk dat wij ouders van jongs af aan een belangrijke boodschap hebben te geven aan onze kinderen. Deze boodschap zou zoiets moeten zijn als: je bent goed zoals je bent! Ik houd van jou, onvoorwaardelijk! Ik ben trots op jou!

Geef het goede voorbeeld

We kunnen ook het goede voorbeeld geven door zelf niet te oordelen over anderen, die wellicht niet voldoen aan het schoonheidsideaal en lief voor onszelf te zijn! Kinderen volgen ons voorbeeld en zelfs pubers, die zogenaamd ongeïnteresseerd lijken, pakken alsnog veel op van wat wij doen en zeggen. Sterker nog: ze hechten nog steeds veel waarde van hoe wij hen en onszelf waarderen!

Het leven bestaat uit zoveel meer dan alleen op de buitenkant te letten en etiketten te plakken. Iedereen is op zichzelf al een wonder.  

Dus leef,  heb lief, oordeel niet maar stel open vragen en geniet van elke dag! 

Lees meer over Melanie Pointl op haar website.

Lees ook deze gastblogs van Melanie op Wondervol:

BewarenBewaren