Fatshaming door artsen, dit is het verhaal van Odette

Een Canadese vrouw die overlijdt, nadat er veel te laat een ernstige ziekte bij haar wordt geconstateerd. Zonder te achterhalen waar haar klachten vandaan kwamen, kreeg ze het advies om maar af te vallen. Een artikel over deze fatshaming bij artsen ging een paar weken geleden viraal. Ik deelde het ook en dacht… dat zal in Nederland toch niet gebeuren?

Toch wel!

Verschillende wondervolle vrouwen reageren op Facebook met ervaringen waaruit blijkt dat huisartsen en dokters in het ziekenhuis al snel overgewicht zien als de oorzaak van alle klachten. En dus afvallen zien als remedie. Ook Odette Sprong uit Amersfoort kan erover meepraten. En ze is blij dat ze het nog kan vertellen.

In een half jaar tijd wordt Odette 30 kilo zwaarder

Odette is een jonge, slanke meid (55 kilo bij 172 lengte) als zij op haar 17e blijkt te lijden aan de darmziekte colitis ulcerosa. Ze slikt medicijnen en leert ermee te leven. Het is ook het moment dat ze snel zwaarder wordt. In een half jaar tijd komt ze 30 kilo aan.

Odette, 22 jaar en 85 kilo.

In 2015 begint Odette zich steeds slechter te voelen. Ze krijgt Prednison, maar dat lijkt niet te helpen. Een bekende bijwerking van Prednison is dat je er van aankomt en dat gebeurt ook bij Odette. Ook wordt ze steeds benauwder. Als ze de trap opgaat, moet ze daarna eerst zitten om bij te komen. ‘Ik kon geen 15 meter lopen of ik zag al sterretjes.’

‘Als je dik bent, dan krijg je dat’

Als Odette hierover aan de bel trekt bij het ziekenhuis dat haar behandelt, wordt zij nauwelijks serieus genomen. ‘Ik krijg te horen dat het te maken heeft met de Prednison. Je bent zwaarder, dus daarom word je benauwd. Ik was al een tijdje zwaar, dus gaf aan dat dat het niet kon zijn. Toch kreeg ik te horen: je wordt ouder en als je dik bent, krijg je dat.

Met het gevoel: ja ik ben dik en het zal wel aan mijn conditie liggen, laat Odette zich wegsturen.

De klachten worden erger. ‘Ik was al helemaal duizelig bij een klein stukje lopen. Op een gegeven moment wordt het zo erg, dat ik de huisartsenpost bel. Een ambulance wilden ze niet sturen, omdat ik normaal kon praten aan de telefoon. Ik kende niemand die ik midden in de nacht in het weekend kon bellen om me te brengen, dus ben ik naar het ziekenhuis toe gefietst. Compleet idioot, achteraf gezien.’

En weer wordt Odette zonder hulp naar huis gestuurd

Odette moet op de huisartstenpost wachten, tot iemand naar haar kan kijken. ‘Na dat uur was mijn zuurstofniveau weer normaal. De specialist constateerde dat ik geen koorts had en op dat moment niet benauwd was. Met de boodschap: dit komt, omdat je aangekomen bent, stapt Odette weer op de fiets.

Onderweg wordt zij zo benauwd en duizelig, dat ze moet overgeven op straat.

‘Ik had het geluk dat ik de maandag na dat bewuste weekend een afspraak had staan met een specialist, die mij behandelt voor mijn darmklachten. Alleen… ik voelde me zo slecht, ik zag het niet zitten om naar die afspraak te reizen. Gelukkig kreeg ik deze specialist persoonlijk aan de lijn. Ik vertel wat er met me aan de hand is en hij besluit dat ik meteen opgenomen moet worden in het ziekenhuis.’ Met de bus komt Odette bij het ziekenhuis aan, waar ze meteen wordt verwezen naar de Eerste Hulp.

Opeens staan er tien geschrokken artsen in de kamer

‘Na lang wachten en het doen van alle standaardtesten zeggen ze na drie uur, u heeft het wel benauwd. We weten niet wat we ermee moeten doen.’ Als de specialist op de hoogte wordt gesteld, wordt die kwaad en dringt aan op een CT-scan.

‘Opeens staan er tien artsen in de kamer. Ze schrokken zich kapot. Ik had een ruiterembolie en een overlevingskans van 25 procent. Tussen je hart en je longen zit een slagader die splitst boven de longen. Precies op die splitsing zat een bloedprop, die ervoor kan zorgen dat je geen lucht meer krijgt en doodgaat.’

Odette wordt meteen opgenomen op de Intensive Care en krijgt de opdracht om een week plat te blijven liggen. De embolie kan niet met een operatie verwijderd worden. ‘Ze geven je bloedverdunners en dan is het hopen dat die bloedprop zich oplost, zonder enge consequenties.’

Patiënten met een lichaam als dat van u…

Op de IC krijgt Odette bezoek van een cardioloog als zaalarts. ‘Ik lag er nog geen 24 uur, of hij zei: mevrouw Sprong, het is tijd om te activeren. Ik wil dat u het bed uitgaat.’

‘Ik vertelde hem dat mijn specialist mij had opgedragen om bedrust te nemen, maar hij blijft aandringen. ‘Patiënten in uw conditie, met een lichaam als dat van u… U begrijpt wel dat zo’n lichaam niet helpt.’

‘En ik dacht: dat lossen we zeker op met naast het bed te gaan zitten.’

‘Ik zei: dat kunt u vergeten. Als u het er niet mee eens bent, neemt u contact op met mijn specialist.’

fatshaming door artsen

Odette in het ziekenhuis

‘Later bleek dat deze cardioloog mijn dossier nog niet eens had gelezen, toen hij me sommeerde om het bed uit te komen. Hij heeft later zijn excuses aangeboden. Het was voor mij duidelijk dat hij aan mijn gewicht dacht te zien dat het mijn eigen schuld was dat ik op de IC lag. Hij dacht: die is dik, die moet het bed uit.

De embolie die ervoor zorgde dat Odette zo benauwd was en geen lucht meer kon krijgen, werd veroorzaakt doordat haar lichaam niet meer reageerde op de medicijnen die zij kreeg voor haar darmziekte. Dit overkomt slechts een klein percentage van de patiënten met deze darmziekte.

Heeft ze excuses gehad van het ziekenhuis dat haar tot een paar keer toen ten onrechte doodziek terug naar huis stuurde?

‘Ja, van de specialist die ervoor heeft gezorgd dat ik opgenomen werd in het ziekenhuis. Ik was bezig met overleven toen, energie voor een klachtenprocedure had ik niet. Achteraf denk ik: een slank persoon wordt eerder serieus genomen en niet naar huis gestuurd, omdat je te zwaar bent met het advies om af te vallen. En dat terwijl ik aan de Prednison zat.’

Hoe is het nu met Odette?

‘Ik heb nog een poos klachten gehad. Uiteindelijk is mijn dikke darm weggehaald en heb ik een stoma gekregen. Sindsdien gaat het een stuk beter met me. Ik ben ook gewicht kwijt geraakt, zonder daar iets voor te doen.’

fatshaming door artsen

Odette nu (links) 100 kilo en rechts een jaar geleden, 110 kilo.

Achteraf snappen artsen wel waarom ze alsmaar zwaarder werd. ‘Als je lijf heel veel stress heeft, maakt het een hormoon aan met dezelfde basis als Prednison. Daar word je dik van.’

Hoe kijkt ze terug op wat ze heeft meegemaakt?

‘Ik ben blij dat ik het heb meegemaakt. Het heeft gezorgd voor persoonlijke groei. Ik kreeg vaak de schuld van mijn overgewicht, maar ik wist: dit ligt niet aan mij. Toen ik zo ziek was besloot ik dat ik al genoeg aan mijn hoofd had. Als ik mezelf ook nog eens zou gaan haten voor hoe ik eruit zie, dan is er niet veel meer over om blij over te zijn. Het was een bewuste keus: dit is hoe het is. En ik begon langzaam maar zeker meer in mijn kracht te komen.’

fatshaming door artsen

Odette, 18 jaar en 60 kilo

Odette kent beide kanten van de medaille. ‘Ik heb het allemaal ervaren. Het privilege van slank zijn (‘ik was niet eens normaal slank, maar werd een kleerhanger genoemd. Je kon mijn ribben tellen.’) en het stigma waar dikke mensen mee te maken hebben. ‘Hoe het ziekenhuis in Amersfoort met mij als dik persoon is omgegaan, dat kan echt niet. En dat terwijl ik als patiënt bekend was bij dit ziekenhuis.

‘Je wordt niet meer als mens gezien’

‘Ik zie het in het dossier hoe artsen kijken naar mijn lichaam. Artsen die vervelend reageren op mijn figuur, zetten ‘obesitas’ bovenaan in het verslag. Dat is zo opvallend. Als artsen daarmee beginnen, dan weet je wat je voor je hebt. Je wordt niet meer als mens gezien. Ze wilden ook amper geloven dat ik slank was, voordat ik ziek werd. Als je dik bent, dan moet het altijd maar onze schuld zijn, maar dit is gewoon niet waar. Net zo min als dat overgewicht de oorzaak is van alle klachten.’

Heb jij een soortgelijke ervaring?

Heb jij ook te maken gehad met fatshaming bij artsen?

Deel je reactie hieronder of stuur me een mailtje hermina@wondervol.nl

Ik wil deze ervaringen verzamelen en overweeg om een meldpunt te starten. Hulp is welkom.

By |2018-08-26T12:22:30+00:0026 augustus 2018|alle artikelen|5 Comments

About the Author:

Hermina
Hermina de Vries is de oprichter van Wondervol.nl. Haar levensmotto is: love your body, love your life!

5 Comments

  1. Miranda 27 augustus 2018 om 07:48

    Ja hoor, gelukkig niets ernstigs, maar bij de huisarts komen dat de fysiotherapeut je niet af kan helpen van je rugpijn en dan niet eens kijken en zeggen: ga maar sporten en afvallen…

  2. Nicole 27 augustus 2018 om 08:48

    Pfff, wat een verhaal! Gewoon naar om te lezen, laat staan om mee te maken.

  3. Hermina
    Hermina 27 augustus 2018 om 12:47

    Zo waardeloos… heb je er wat van gezegd?

  4. Astrid Vleugels 27 augustus 2018 om 13:42

    @Miranda,

    Ik had het andersom. Mijn huisarts stuurde me naar de Fysiotherapeute met rugpijn en die zei me dat ik moest afvallen om daar vanaf te komen. Ik was net 10 kilo kwijt toen mijn rugpijn begon.

    Dat vond ik echt belachelijk. Zeker omdat mevrouw nu ook niet echt te slankste was en iedere keer met een borrelende buik me aan het masseren was.

  5. Nathalie 27 augustus 2018 om 20:53

    Hermina!
    Ja, een meldpunt!
    Doe dat!

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.