Afvallen. En daarna weer aankomen. We kennen het allemaal. Linda Engelen (33) kan erover meepraten. Linda houdt van schrijven, muziek, psychologie, fotografie, de natuur en Netflix. En ze blogt over perfectionisme. Lees haar gastblog over haar laatste jojo-ervaring hieronder.

Linda Engelen, jojo-en, afvallen en weer aankomen

Het is 2 maart 2014. Ik zit op de bank in mijn kleine appartementje. De scheiding is bijna rond en ik heb intussen een nieuwe lover. Maar ik voel me onzeker. Niet door hem, maar door mezelf. Een stem in mijn hoofd spreekt me streng en keihard toe en zegt: ‘Als je nu niets doet, raak je hem kwijt.’

Die stem was er al weken, maar nog nooit zo sterk als vandaag. Dus neem ik een radicaal besluit. Ik spring op van de bank – zo goed en zo kwaad als springen gaat met mijn gewicht – en ga op zoek naar een vuilniszak. Met deze zak loop ik naar de keuken en gooi ik al het ‘slechte eten’ weg.

Het gaat beginnen.

De race met de weegschaal

De eerste weken gaat ’t hard. In week 1 verlies ik al 5,5 kilo en ik voel me extatisch. Mijn lichaam is aan’t detoxen, dat voel ik aan alles. Ik heb hoofdpijn en moet vreselijk vaak plassen.

Na die week, die ik volhoud door het supersnelle gewichtsverlies, gaat ’t beter. Ik ben net een stuiterbal, heb volop energie en besluit op zoek te gaan naar een plek om te sporten. Na een maandje of twee experimenteren heb ik mijn draai gevonden bij een lokale vestiging van Fit 4 Free. Ik sport me suf, steeds vaker, steeds harder, steeds langer.

Uiteindelijk sport ik 3 à 4 keer per week, 2,5 tot 3 uur per keer, neem extra shirts mee en twee handdoeken, want ik ben steeds doorweekt van het zweet.

Na het sporten weeg ik me. Maar niet alleen dan. Ik weeg me ’s morgens, vóór het plassen, na het plassen, na het ontbijt, zodra ik terug kom van mijn werk, na het avondeten, elke keer als ik een glas water drink of iets eet. Zelfs midden in de nacht, als ik er even uit moet om mijn blaas te legen, ga ik erop staan. Het is een obsessie, maar een goeie, vind ik zelf.

Iedereen is trots op me

In september van dat jaar ben ik 33 kilo lichter en ik voel me fantastisch. Mijn vriend is hartstikke trots op me, iedereen eigenlijk.

Overal waar ik kom krijg ik complimenten bij de vleet. Zo leer ik: slank zijn is een prestatie, het is goed, fijn, mooi, het levert je respect op. Dat voelt fijn, maar tegelijkertijd voedt het iets in mij, wat pas een jaar later naar de oppervlakte zal komen.

Linda Engelen, jojo-en, afvallen en weer aankomen, perfectionisme

Ik kom weer aan en de frustratie groeit

In 2015 kopen mijn vriend en ik een huis en we trouwen. Het is een drukke tijd, die ervoor zorgt dat ik niet meer zoveel kan sporten. Maar ik vertel mezelf dat verbouwen ook beweging is en dat het ‘straks’ wel weer goed komt. Ik pak het gewoon weer op als ik er klaar voor ben. Ik weet immers hoe het voelt, ik weet dat ik het kan en dat ik het met elke vezel in mijn lichaam wil.

Maar het komt niet goed. Verbouwen betekent minder tijd, dus ook minder tijd om gezond te eten. Verbouwen betekent geen ritme hebben. Verbouwen betekent stress. Allemaal factoren die niet meehelpen als je wil afvallen. En het tegenovergestelde gebeurt dan ook. Na in totaal 48 kilo te zijn afgevallen, kom ik weer langzaam aan en de frustratie in mij groeit.

Zo gaat het niet langer…

Op een gegeven moment ben ik weer zoveel aangekomen dat ook joggen – wat ik zo fijn had opgebouwd tot 5 km in 40 minuten – niet meer verantwoord is voor mijn gewrichten. Ik moet ermee stoppen. Ik baal, ik baal en ik baal nog meer, terwijl de kilo’s er weer aan vliegen.

Linda Engelen, hardlopen, perfectionisme, afvallen en weer aankomen

Enkele maanden later komt het besef: ik ben niet gezond bezig, maar dat was ik in 2014 en 2015 ook niet. Ai… heb ik een eetstoornis? Ik zoek hulp en er volgen allerlei gesprekken en groepssessies. Inmiddels is het januari 2018 en ben ik bijna ‘klaar’. Mijn gewicht is helaas weer op het oude niveau, plus een beetje.

Vertrouwen

Als je dit zo leest, klinkt het misschien alsof ik heb gefaald. Tijdens mijn therapie ben ik immers langzaam weer zoveel aangekomen dat ik mijn oude gewicht iets heb overschreden.

Maar toch weet ik dat het goed komt. Waarom?

Omdat ik inmiddels heb geleerd dat wie ik van binnen ben helemaal niets te maken heeft met mijn buitenkant. Mensen die er een waardeoordeel aan koppelen, weten niet waar ze over praten.

Ik ben aangekomen, ja dat klopt.

Therapie is zwaar.

Maar eetstoornistherapie gaat niet puur over eten. Het gaat om alles daaromheen. Zelfbeeld, opkomen voor jezelf, durven jouw plek op de wereld in te nemen, leren dat je ertoe doet, hoe je er ook uit ziet.

En ik heb geleerd dat ‘stevig’ of ‘dik’ niet direct betekent dat je niet mooi kunt zijn. Je kunt jezelf altijd goed verzorgen, er is tegenwoordig genoeg leuke kleding te vinden voor de wondervolle vrouw, een term die Hermina zo treffend in het leven heeft geroepen.

Belofte aan mezelf

Nooit meer zal ik mezelf dan ook nog verliezen in obsessief sporten, wegen, extreem gezond eten.

Obsessief en extreem is niet goed. Ik geloof dat, als ik klaar ben met therapie, ik voldoende heb geleerd om eten te gebruiken waar het voor bedoeld is. En dat is niet puur om te kunnen leven. Soms mag je er ook van genieten. Net als dat je van het leven mag genieten.

Dat is dan ook de belofte aan mezelf. Genieten van het leven en durven zijn wie ik ben. Dan kom ik vanzelf wel op het gewicht dat bij mij hoort, waar ik me ZELF prettig bij voel.

Volg Linda

Meer lezen van Linda? Volg haar blog over perfectionisme.

Imperfectief.nl

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren