Iedereen is op dieet, denk ik wel eens. Toch zijn er ook steeds meer mensen die ervaren dat al dat lijnen meer kwaad doet dan goed. Marla (32) uit Rotterdam nam in 2016 een belangrijk besluit. Zij wil zich niet meer conformeren aan de maatschappij, maar wil haar eigen weg gaan met het accepteren van haar wondervolle lijf.

 

Marla

Ben je afgevallen?

Ik wil even iets van mijzelf afschrijven. En het gaat over afvallen. Of nou ja, eigenlijk niet, want ik ben daar totaal niet mee bezig. Maar toch zijn er mensen die regelmatig aan mij vragen: ben je afgevallen? En ik zeg dan: oh, niet dat ik weet. Maar van binnen denk ik dan: waarom zou ik moeten afvallen? Ben ik niet goed genoeg zoals ik nu ben? En ik weet ook wel dat deze mensen het heel positief bedoelen: ze zien verandering, ze zien dat ik dik ben en ze nemen vast aan dat ik bezig ben met afvallen. Omdat het zo hoort.

Ik ben het daar dus totaal niet mee eens. Want waarom moet ik perse afvallen? Omdat in onze cultuur gezegd wordt dat iedereen slank moet zijn? Omdat ik ongezond ben? Ja, ik eet wel eens teveel. Maar ik sport ook regelmatig.

(di)Eet hel

Een jaar geleden heb ik geaccepteerd, zover ik dat op dat moment kon, dat ik dik ben. Dat ik heel snel aankom. En dat ik het heel moeilijk vind om af te vallen.

De reden dat ik toen die keuze heb gemaakt is, omdat ik het zat was om continu bezig te zijn met eten. In 2013 ben ik een strijd met mezelf aan gegaan: met de kilo’s. Ik ben heel veel gaan lezen over voeding. En ik ging alles geloven.

Ik begon brood producten te vermijden, omdat ik geloofde dat gluten slecht voor mijn darmen waren. Ik begon melkproducten te vermijden, omdat dit slecht voor je botten zou zijn. Het werd van kwaad tot erger totdat ik geheel koolhydraten begon te vermijden.

Nu weet ik dat deze vorm van eten: orthorexia wordt genoemd. Orthorexia is een term voor mensen die voedingsgroepen vermijden omdat ze het idee hebben dat het ongezond is. Zij willen zo gezond mogelijk eten.

Ik kwam alleen maar aan

Nu zul je denken: nou dan ben je zeker heel veel afgevallen. Niets is minder waar. Deze periode heeft drie jaar geduurd en in die tijd ben ik alleen maar aangekomen! Want: ik kreeg eetbuien. Aan de ene kant ontzegde ik mezelf heel veel. Aan de andere kant had ik ook nog steeds last van emotioneel eten. En het ontzeggen van zoveel producten zorgden niet alleen voor heel veel stress. Maar ook zorgde het ervoor dat ik mezelf heel erg ging veroordelen.

Love

Foto: Pixabay

Alles wat ik at wat en niet in mijn straatje paste, daar voelde ik mij schuldig over. Maar ja, als je een emotie-eter bent, dan ga je eten om die schuld niet te voelen. En dan komt de schaamte… Daarna is het cirkeltje rond want je ontzegt jezelf weer heel veel omdat je ‘fout’ bent geweest.

Een gezonde relatie met mijzelf

Drie jaar lang heb ik in deze (eet)hel geleefd. Drie jaar lang heb ik mezelf verafschuwd, veroordeeld en gehaat. Na drie jaar was ik het helemaal zat! Ik was emotioneel op.

Toen viel mijn oog op een artikel over intuïtief eten. Het houd in dat je eet volgens je intuïtie: je luistert naar je lichaam waar je trek in hebt (ongeacht of dit ongezond is of niet) en je houd op met eten wanneer je genoeg hebt. Het omhelst natuurlijk veel meer dan dit en dat kun je hier lezen. Vanaf dat moment ben ik bezig gegaan met intuïtief eten.

Het heeft ervoor gezorgd dat ik weer een gezonde relatie kreeg met eten, met sporten en mezelf. Ik ben gaan beseffen dat ik niet perse hoef af te vallen om van mezelf te houden.

Ik kan beter luisteren naar mijn lichaam

Vanaf 2016 ben ik dus ook bezig met mezelf accepteren zoals ik ben. Dat gaat uiteraard niet zonder vallen en opstaan. Maar een ding kan ik wel zeggen: buiten mijn maandelijkse eetbuien om tijdens die ene tijd van de maand, heb ik nauwelijks meer last van emotie eten.

Ik kan veel beter luisteren naar mijn lichaam. Als ik merk dat ik wil gaan overeten, kan ik de tijd nemen om bewust te worden waarom ik dat wil. Ik eet dan nog wel bijvoorbeeld een stukje chocola, maar die hele reep gaat niet meer perse op! Het geeft gewoon zoveel rust.

Accepteren van jezelf

Om te voorkomen dat ik weer terugval in die stress van diëten heb ik besloten om niet te willen afvallen. Ik wil liever mijzelf accepteren zoals ik nu ben, dan dat ik die hel weer inga met een (waarschijnlijk toch niet) slanker lichaam. Het is het mij gewoon niet waard.

Toch vraag ik mij elke keer weer af: waarom vinden zoveel mensen dat je niet dik mag zijn? Waarom ligt er zo een grote focus op in de maatschappij?

Een ding is zeker voor mij: ik ben dik en ik accepteer dit. Ik ben zoals ik nu ben en het zorgt er echt niet voor dat ik minder waard ben.

Meer van Marla

Meer weten over Marla? Volg haar blog